Kör mü olmuş

İstanbul dışında yaşayan dayım, burada nişanlanmış ve yaşadığı yere geri dönmüştü. Nişanlısından uzakta olduğu için de misliyle gurbetçi olmuş oluyordu. Geri döneli çok olmamıştı. Ben sanırım ortaokuldaydım, duygusallıktan ölmek üzere olan kardeşim de ilkokulda. Bir gün dayım aradı. Kardeşim telefonu alıp odaya gitti. Epey bir süre sesi çıkmadı. Bir şey için odaya doğru giderken bunun ağlamasını duydum. Ağlarken bir yandan da “Görmüyorum.” diyordu. Koştum salona, “Anne gel. Bu ‘Görmüyorum.’ diye ağlıyor. Bir şey olmuş galiba.” diye durumu acilen bildirdim. Annem zaten dünyanım en evhamlı insanı… Oğlunu da üç kızdan sonra zor tutturmuş. Başına bir şey gelse muadili yok.
Evin herhangi bir noktasından herhangi başka bir noktasına gitmek için azami on adım atmak yeterliydi. Derhal annemle olay yerine intikal ettik. Annem “Niye görmüyorsun? Ne yaptın? Ne oldu, ne bitti?” diye kendi çapında sorguya çekiyordu ama bizim başak burcu mahsulü hala telefondaydı ve hala ağlıyordu. “Sen ‘Görmüyorum.’ dedin ya, onu soruyor annem.” diye tercüme ettim hemen. Meğer, dayım buna “Nişanlımı görüyor musun?” diye sormuş. Bu mal değneği de dayımı özlemiş diye ağlıyormuş. Bir yandan da sorusuna cevap vermeyi ihmal etmeden, nişanlısını görmediğini söylüyormuş. Sonrasında ne konuşuldu, ne oldu hiç hatırlamıyorum da annem bana hamileyken karnının üstüne düşmüş. Ben ondan mı böyle olmuşum acaba :/ 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s